Ignacy Jan Paderewski (1860-1941)   - urodził się 6 listopada 1860 roku w Kuryłówce koło Żytomierza na Podolu. Od wczesnych lat interesował się muzyką, lubił grać i komponować. W 12 roku życia rozpoczął studia   w Konserwatorium  Muzycznym w Warszawie. Po ich ukończeniu, w wieku 19 lat został  profesorem tej uczelni. Tu poznał  pierwszą żonę. Jako 20-letni młodzieniec przeżył jeden z największych dramatów swego życia - śmierć żony i nieuleczalną chorobę  jedynego syna, Alberta. Paderewski kontynuował  studia muzyczne w Berlinie i Wiedniu. Jego debiut odbył się w Wiedniu w 1887 roku, a koncerty w Paryżu /1888/  i w  Londynie /1890/ rozpoczęły  wspaniałą międzynarodową karierę i legendę niedoścignionego wirtuoza fortepianu. Koncerty w Europie, Australii, Nowej Zelandii, a zwłaszcza w Ameryce rozsławiły jego imię.  Do Stanów Zjednoczonych przybył po raz pierwszy w roku 1891.  Przyjeżdżał tutaj jeszcze wielokrotnie, odbył 20 wypraw koncertowych i dał około 1500 recitali solowych. Ameryka stała się jego  drugą ojczyzną, zawsze był tu przyjmowany z entuzjazmem i podziwem. Paderewski poznał wielu wybitnych Amerykanów, a jego sukcesy podnosiły aktywność  i prestiż całej Polonii. Koncertował również w Chicago, m.in. w roku 1893 podczas międzynarodowej wystawy  / Columbian Exposition / zorganizowanej z okazji 400 –lecia odkrycia Ameryki przez Kolumba. W tym mieście zachęcał młodych Amerykanów polskiego pochodzenia do wstępowania w szeregi powstającej we Francji  Armii Polskiej dowodzonej przez Józefa Hallera. W roku 1932, ówczesny major Chicago Anton Cermak, mianował go Honorowym  Obywatelem  Miasta. Ignacy Paderewski to nie tylko fenomenalny odtwórca muzyki Chopina, Liszta, Beethovena i Brahmsa, ale również wspanialy kompozytor. Jego utwory włączają do swego repertuaru najsłynniejsze orkiestry świata. Paderewski jest autorem słynnego Koncertu fortepianowego a- moll, kompozycji ”Fantazja polska” na fortepian i orkiestrę, symfonii „Polonia”, opery „Manru”, niezliczonych utworów i miniatur fortepianowych, w tym rozsławionego Menueta g-dur i krakowiaka fantastycznego oraz pieśni do słów Asnyka Mickiewicza. Towarzyszący popularności i sławie sukces finansowy Paderewski wykorzystał  w działalności publicznej. Majątkiem dzielił się hojnie zarówno z rodakami, jak i obywatelami wielu innych krajów. Zasilał fundusze i fundacje. Dzięki jego wsparciu finansowemu powstawały sale koncertowe i pomniki, m.in. pomnik Liszta w Weimarze, Beethovena w Bonn, Chopina w Żelazowej Woli, Kościuszki w Chicago, Łuk Waszyngtona w Nowym Jorku i pomnik grunwaldzki w Krakowie odsłonięty podczas obchodów 500- rocznicy bitwy pod Grunwaldem.

Drugą, obok muzyki, pasją życia Paderewskiego była sprawa niepodległości Polski  i przywrócenie Polakom wolnej ojczyzny. W 1915 roku w odezwie do Polonii amerykańskiej  pisał: ”Jestem Polakiem, wiernym synem ojczyzny. Myśl o Polsce wielkiej i silnej, wolnej i niepodległej, była i jest treścią mojego istnienia, urzeczywistnienie  jej było i jest jedynym celem mojego życia”.  Tej idei służyły jego  liczne podróże w Europie i na kontynencie amerykańskim, spotkania z przywódcami państw i mężami stanu, bogata z nimi korespondencja. Na długo przed powstaniem niepodległej Polski był jej orędownikiem i ambasadorem. W czasie I wojny światowej został przedstawicielem Komitetu Narodowego Polskiego w USA i jako gorący orędownik sprawy polskiej w Stanach Zjednoczonych wywarł m. in. wpływ na treść słynnego 13 punktu Orędzia Prezydenta Wilsona mówiącego o prawie Polski do zjednoczenia, niepodległości i dostępu do Bałtyku. Przyjazd Paderewskiego do Poznania w grudniu 1918 roku stał się sygnałem wybuchu Powstania Wielkopolskiego, jedynego polskiego powstania narodowego zakończonego sukcesem. Rozentuzjazmowani wolnością rodacy widzieli w nim, obok Piłsudskiego i Dmowskiego, „ojca” odradzającego się państwa polskiego. W styczniu 1919 roku został premierem i ministrem spraw zagranicznych pierwszego uznanego przez światowe mocarstwa rządu II Rzeczpospolitej. Jako przedstawiciel Polski podpisał Traktat Wersalski kończący I wojnę światową. W roku 1921 zrezygnował z kariery politycznej i zamieszkał najpierw w swojej posiadłości w Kalifornii,   a następnie w Morges w Szwajcarii. Z chwilą rozpoczęcia II wojny światowej  zaangażował się w tworzenie i wspomaganie rządu gen. Władysława Sikorskiego. Był pierwszym przewodniczącym powstałej pod koniec 1939 roku  Rady Narodowej –  emigracyjnego parlamentu polskiego. Zmarł 29 czerwca 1941 roku w Nowym Jorku. Z polecenia prezydenta Roosevelta został tymczasowo pochowany, z najwyższymi honorami, na Narodowym Cmentarzu w Arlington w stanie Virginia, skąd miał być przewieziony do ojczyzny, gdy ta odzyska wolność. Zgodnie z  wolą Paderewskiego jego serce mialo jednak pozostać w Stanach Zjednoczonych. W 1986 roku w 45. rocznicę śmierci, serce Mistrza, w ozdobnej urnie, złożone zostało w Amerykańskiej Częstochowie, w Doylestown, Pensylwania. W 1992 roku prochy pianisty powrócily do Polski i spoczywają w katedrze św.Jana w Warszawie.

Sława genialnego pianisty, znakomitego kompozytora, wielkiego działacza - patrioty, człowieka o niezwyklej, fascynujacej osobowości wiązała się z zaszczytami, odznaczeniami i honorami. Dziewięć uniwersytetów Europy i Ameryki obdarowało go tytułem doktora honoris causa. W wielu miejscowościach obu kontynentów znajdują się jego pomniki, popiersia, poświęcone mu tablice pamiątkowe i muzea. Warto odwiedzić dworek Paderewskiego w Kąśnej Dolnej koło Tarnowa i Muzeum Polskie  w Chicago posiadające stałą ekspozycję pamiątek i dokumentów związanych z życiem i dzialalnością Ignacego Paderewskiego. Jego imię nosi Akademia Muzyczna w Poznaniu, częścią Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie jest Collegium Paderewianum.

Od 30 lat Ignacy Jan Paderewski jest także Patronem naszej Szkoły.

Odlew Dłoni Ignacego Paderewskiego